Gepubliceerd op

Just Breathe

We hebben een bepaalde tijd, dat valt niet te ontkennen, de zandloper loopt, niemand denkt eraan, het belangrijkste is nooit te weten wanneer de laatste zandkorrel de bodem raakt. En als we wisten hoeveel zandkorrels we nog hebben? Hoe zou ons leven veranderen? Hoe zouden we onze toekomst plannen? Hoe zouden we ons gedragen en vooral, hoe zouden we de wereld zien? Marco, patiënt met cystische fibrose, 29 jaar, al vanaf zijn geboorte gediagnosticeerd, heeft altijd een normaal leven geleid, al moeten we onder normaal verstaan wat normaal is voor iemand met cystische fibrose. Zijn dagen worden methodisch ingedeeld door werk, fysiotherapie en sport, het speelse deel ervan. Een paar symptomen, geschreven in zijn DNA, die hem de adem benemen en ervoor zorgen dat hij niet opneemt wat hij eet, basisbehoeften van een lichaam. Zijn longen vullen zich met “zichzelf”, datzelfde “zichzelf” dat hem zou kunnen verstikken. Hij noemt zichzelf een zandkrijger: hij vecht tegen de tijd, plant zijn toekomst en gaat zorgeloos en met een glimlach door het leven. De therapie neemt tijd van zijn dagen, terwijl hij in de zandloper een kracht tegen de zwaartekracht uitoefent, een tijdsparadox. Hij denkt niet aan zijn “kleinere” zak zand van het begin, wat heeft dat voor zin? Just Breathe is een zin die hij wil laten tatoeëren op zijn huid, zout van te veel chloor: “ik adem nauwelijks”. Hij vertrouwde me dat toe terwijl ik na een kop koffie samen een sigaret rookte. Op dit moment is er geen genezing, alleen behandeling, en het traject is voor iedereen hetzelfde: zuurstofflessen en een transplantatie. Hij vertelde me dat alle getransplanteerden hun adem voelen zoals nooit eerder in hun leven, maar ook dat heeft een houdbaarheid, gemiddeld 7 jaar. Alles heeft een einde, alles heeft een gemiddelde duur, en toch gaat Marco, zoals zovelen, met kracht door het leven, met moed, soms met overmoed, en met een stille trots op zijn harde pantser dat op elke aanval reageert.

[FinalTilesGallery id=’32’]